Kurt Overbergh

Foto: Olivier Donnet

NICK CAVE’S GLOOMY, VIOLENT, DARK-EYED CHILDREN

Een (meer dan) doorleefde monoloog over A Boy Next Door

Uit monde van Kurt Overbergh

  

NICK CAVE’S GLOOMY, VIOLENT, DARK-EYED CHILDREN

Noem ‘NICK CAVE’s Gloomy, Violent, Dark-Eyed Children’ vooral géén lezing. Omdat Wikipedia-pagina’s over Nick Cave nu eenmaal al bestaan. En omdat we het voorlezen ervan zelfs aan Geert Hoste zouden durven toevertrouwen.

Noem ‘NICK CAVE’s Gloomy, Violent, Dark-Eyed Children’ vooral een (meer dan) doorleefde monoloog. Een die vertrekt vanuit 10 (vaak uiterst) persoonlijke levensverhalen uit het doordeweekse leven van Kurt Overbergh. Soms nietig. Soms openhartig. Soms grappig. En om één of andere bizarre reden, belandt elk verhaal keer op keer bij De Heer Nicholas Edward Cave.

NICK CAVE’s Gloomy, Violent, Dark-Eyed Children’ is een verhaal over cumshots, haarlokken, duende, Murder Ballads, Bobbejaan Schoepen, Stack O Lee, erotigraphomania, zonderling Harry Smith , Peaky Blinders én een 150 milljoen jaar oude brachiosaurus.

NICK CAVE’s Gloomy, Violent, Dark-Eyed Children’ bulkt gelukkig ook van muziek. Veel muziek. En bevat zelfs – zet u schrap – een ‘samenzang-moment’. Omdat dat nu eenmaal louterend schijnt te werken.

 

KURT OVERBERGH 

Door de aderen van Kurt Overbergh vloeit zwart bloed, rechtstreeks afgetapt van een vinylmicrogroeven-smelterij. Rood bloed werkt niet bij hem. En van blauw bloed heeft hij een afkeer. Kurt Overbergh is bovendien verslingerd aan jazz. Maar ook aan black metal. Of aan alles wat muzikaal met duende is geïnjecteerd.

In ’15 maakte hij een road movie voor radio over het leven van Billie Holiday in New York. En in ’17 trok hij opnieuw naar The Big Apple om voor Canvas Norman Dolph – producer van de beste plaat aller tijden: ‘The Velvet Underground & Nico’ – te interviewen. In bijberoep klust hij bovendien bij als Artistiek Directeur in de Brusselse concertzaal Ancienne Belgique.

Schrik om te falen heeft hij niet. Zo faalt hij bijvoorbeeld grandioos als het over zijn objectiverend vermogen gaat in relatie met Nick Cave. Want hij is door en door fan sinds hij in 1987 ‘Stranger In A Strange Land’ zag van documentairemaker Bram Van Splunteren over Cave’s Berlijnse periode. Overbergh viel zelfs de eer te beurt om Cave te interviewen ten tijde van ‘Henry’s Dream’ en legde ooit 8.192,17 km af om hem live aan het werk te zien. Voor de recente Cave-expo ‘Stranger Than Kindness’  had Overbergh er slecht 734 km voor over. Zijn aandacht verslapt. Gelukkig staat hij met zijn monoloog ‘NICK CAVE’s Gloomy, Violent, Dark-Eyed Children’ terug op scherp. Hou uw pleisters in de aanslag.

 

AGENDA:

Meer data binnenkort.

AFGELOPEN DATA:

Momenteel zijn er geen data uit het archief weer te geven