Duveltjeskermis
Een muziekprogramma voor jong en oud met halfvergeten liefdjes van lang geleden, liedjes uit de tijd toen u misschien zo jong of jonger was als wij nu, liedjes waarop u danste, misschien verliefd werd, muziek uit de de jaren ’30, ’40 en ’50. Een programma waarin Esmé Bos aan de hand van verhalen over haar oma het publiek, zowel jong als oud, meeneemt naar deze nostalgische muzikale jaren. Hoezo nostalgie & jeugdsentiment? …
Picture you upon my knee
just tea for two and two for tea
just me for you and
you for me
alone
We will raise a family:
a boy for you
a girl for me
can’t you see how
happy we would be
Tijdens de afgelopen kerstvakantie (2009) op een koude namiddag terwijl de jongste sliep, wilde mijn toen 5-jarige dochter naar de dvd van Duveltjeskermis kijken (een live-opname van het laatste duveltjeskermisconcert in de Roma (Borgerhout, 2004). ‘Hier zingen papa en jij toch op?’ vroeg mijn dochter. Het was een aantal jaar geleden dat ik ernaar gekeken had en ik was aangenaam verrast, meer nog, ik kreeg heel veel zin om het programma terug te brengen en deze keer met mijn dochter en zoon in de zaal. Paul Schijvens had afgelopen jaren al een paar keer laten vallen: ‘Als jullie Duveltjeskermis nog eens in de Roma willen spelen, zijn jullie altijd welkom!’ Eind 2011 is het precies tien jaar geleden dat we Duveltjeskermis live voor radio 1 opnamen. De goesting en de reden om Duveltjeskermis te hernemen waren er. Ik vroeg Bart Voet (zang, gitaar en toetsen), Gulli Gudmundsson (contrabas), Louis Debij (drums), Sam Vloemans (trompet) en Geert De Wit (geluid) en Lieve Claessens (licht) of zij zin hadden om Duveltjeskermis nog eens te spelen. En het was zéér snel beslist, de goesting was en is er!
Esmé Bos is naar aanleiding van Duveltjeskermis iedere maandag (van september tem december 2011) te gast bij SONAR - Radio 1 waar zij originele opnames becommentarieert en laat horen van Nederlandstalig repertoire en van artiesten uit België en Nederland uit de jaren 30, 40 en 50.
Bart Voet en Esmé Bos zijn ter promotie van deze
tournee nog te zien bij : * ATV Wakker op Zondag - zondag 4 december 2011 * ATV Hallo Antwerpen ( datum tbc ) * TV 1 De Laatste Show - dinsdag 6 december 2011 * Radio 2 En Nu Serieus - zaterdag 10 december 2011.
Zang: Esmé Bos
Gitaar en toetsen: Bart Voet
Trompet: Sam Vloemans
Contrabas: Gulli Gudmundsson
Drums: Jasper van Hulten
Techniek: Geert De Wit
Meer informatie en video? Klik hier: www.bos-voet.be
Bekijk onze agenda
Extra video's:
Tico tico: www.youtube.com/watch?v=uo6BNDwZVu4
Baby mine: www.youtube.com/watch?v=jK-dUv6V1bA&feature=mfu_in_order&list=UL
Over the rainbow: www.youtube.com/watch?v=zmo2TFDHnWU&feature=related
Recensie - Yves Desmet (DeMorgen)
Wat volgt, is een volstrekt ondeontologisch standpunt. Deze rubriek moet immers dienen om de voor het overige volstrekt onbelangrijke mening van ondergetekende over politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in kaart te brengen, en niet om schaamteloos oneigenlijke reclame te voeren. Nochtans is het net dat wat ik van plan ben. Eén keer om de zes jaar moet dat kunnen.
Het zit zo. Een tijdje geleden deed mijn levensgezellin me twijfelen aan haar verstandelijke vermogens met de melding dat ze kaartjes had gekocht voor een 'muziekprogramma voor senioren'. Na mijn eerste stuiplach bleek ze het nog te menen ook. Dus toog ik het afgelopen weekeinde, bevangen door schrikbeelden van gerimpelde Vlaamse schlagerzangers dan wel Nicole en Hugo-klonen, met grote tegenzin naar het plaatselijke theater. Het verwachtingspatroon werd niet bepaald afgezwakt door het aanwezige publiek, dat uit een dwarsdoorsnede van de lokale bejaardentehuizen bleek te bestaan. Zuchtend en met een berustend cynisme bereidde ik me voor op anderhalf uur grootschalige verveling en ergernis.
Dat heb ik net vijf minuten volgehouden, en toen was ik weg. Ergens terug naar de jaren dertig, veertig en vijftig, naar balzalen met de ronkende namen als Ambassador, naar de oorlogsjaren en de bevrijding. Op het podium vijf jonge mensen en een oude drummer, weggelopen uit een "jazzke", die er met prachtige arrangementen, virtuoos spel en een engelstemmetje het betere repertoire door draaiden. Marlène Dietrichs 'Vom Kopf biss Fuss auf Liebe eingestellt', Vera Lynns 'We'll meet again' en nog een een slordige drie dozijn andere evergreens uit het Amerikaanse, Engelse, Franse, Duitse en Nederlandse repertoire. Met immens veel respect en liefde voor de nummers gebracht. Waardoor je je opeens in een teletijdmachine waande, en zonder moeite de tijd van je ouders en grootouders herbeleefde. Waarbij je voor iedere anekdote die de zangeres over haar oma ophaalde, er opeens zelf eentje over jouw oma uit je onderbewustzijn opdiepte.
Ergens vlak voor de pauze verontschuldigde de oude dame naast ons zich omdat ze altijd maar moest wenen. Van nostalgisch geluk. Ik begreep het. Zelf had ik ook een krop in de keel toen ik, op de rij voor me, mijn tienjarige dochter aan mijn moeder hoorde vragen of ze ook dat liedje weer herkende. Het was theater in zijn puurste en mooiste vorm. Vakmensen die met perfecte eerlijkheid iets heerlijks brengen, gemeend en ontroerend.
Me zeer zwaar schamend over al mijn politiek correcte vooroordelen ben ik buitengestapt. Beschouw dit stukje als een boetedoening daarvoor. En ga dat zien, vanmiddag in Dendermonde, morgenmiddag om drie uur in de Antwerpse Bourla, waar de 72-jarige accordeonist van Jacques Brel een nummertje mee komt begeleiden, daarna verder op tournee in Vlaanderen. Neem een dag vakantie, en neem je ouders en kinderen mee naar Duveltjeskermis. Mijn woord erop: zelfs al er is geen boom of bal in de buurt, je komt buiten met een kerstgevoel dat je tot ver in het volgende jaar meeneemt.
Samen met:
